خشمگینم… دردهای تلنبار شده بر روح و جانم در طی چهارده ماه اخیر موجب فرسایش روحی و روانی ام شده… دوستی لینکی از کامران نجفزاده میگذارد و من هرآنچه را در سالهای دور از خانه، در محیط بیرون یادگرفته ام نثارش می کنم، نثار او که با برنامه ها و گزارشهایش با زندگی صدها و شاید هزارها نفر بازی کرد، به او که از تریبون متعلق به ما، علیه ما استفاده کرد، و با پول همین ملت بدبخت- بخوان من و تو- در فرانسه زندگی می کند و علیه دولتهای بیگانه گزارش تهیه میکند…  دوستی از مراسم دفاع پایان نامه اش با احمدی نژاد عکسی در فیس بوک منتشر می کند و مرا شریک می کند، آنچنان خشم بر من مستولی میشود که در کسری از ثانیه اسمم را از عکس حذف می کنم… خشمگینم… نمیدانم با این حجم از خشم چه کنم؟ نمی دانم چگونه بدون نیش و کنایه پاسخگوی دوست طرفدار احمدی نژادم باشم، نمی دانم چگونه آنهمه صحنه ی دردناک و آن همه تشویش و نگرانی سال قبل را فراموش کنم؟ نمی دانم چگونه این خشم و حجم انبوه درد را هضم کنم و به مرور حذف کنم…نمی دانم…

بیست و چهارم مرداد ماه هشتاد و نه

کلاس ساعت 5 تا 7 عصرم، خیلی زود تموم میشه و شش و ربع میرسم خونه، هنوز لباسمو در نیاوردم که می بینم یکی از دانشجوهام که متاهله و یه دخترکوچولوی دو ساله داره، اس ام اس میده، ”استاد کلاستون تموم شد لطفا یه اس ام اس بدید.”  جواب میدم: ” آقای ن، من رسیدم خونه، کاری داشتید؟” می نویسه:” یه کار مهم داشتم، مشکلی شخصی برام پیش اومده و نمیدونم چی کار کنم …” و بعد کلی می نویسه و ازم میخواد باهام حرف بزنه تا کمکش کنم… تو یه لحظه به یاد چهره ی آشفته اش می افتم تو کلاس آزمایشگاه و سکوتش در مقابل شوخی ها و لودگی های دوستاش… به خودم میگم انگار واقعا و جدی جدی شدم معلم، شدم شریک غم و شادی شاگردهام… شدم همون معلم رویایی که دلم می خواست باشم، دوست بچه ها … امیدوارم بتوانم کمکش کنم…

چهاردهم اردی بهشت ماه هشتاد و نه

یک: یکی از دوستان دوران لیسانسم، تو دانشگاه همکارمه و از اونجایی که هر کی منو می بینه، یاد سنگ صبور می افته شروع می کنه به حرف زدن در مورد دوست پسر سابقش، بهم میگه بانو من از اول همه ی سنگامو باهاش وا کندم، بهش گفتم من یه عالمه خاله دارم… من مونده بودم چی بگم… آخه تعداد خاله و عمو و عمه و دایی چه ربطی به رابطه ی دو تا آدم داره…

دو: همکارم تو دانشگاه دوست پسرش سُنیه، بعد پسره حالا اومده خواستگاری و خانواده دختره میگن: اصلا اینا مسلمون نیستن و کافرن… دختره هم برمیداره زنگ میزنه به یکی از این حجت السلام ها و بهش می گه: ” من سید هستم و شیعه و کسی که اومده خواستگاری ام سُنیه، حکم ازدواج ما چیه؟” اون حجت السلام هم برمی گرده میگه: ” تو چه حرامی رو متکب شدی که چنین مصیبت و سزطانی برات پیش اومده؟” … بعد دختره مونده چه تصمیمی بگیره و از من نظر می خواد… صاف جلوش وایمیستم و میگم: ” اگه خودت می خوای طرفو، و دوست داری باهاش ازدواج کنی، مطمئنا می توانی خانواده تو راضی کنی و اگه هم نه، که جواب بده و خودتو و اونو خلاص کن…” می گه:” من خودمو می شناسم، من آدم جنگیدن نیستم هر چی بگن قبول می کنم”  در یک لحظه ذهنم برمیگرده به هجده سالگی و بحث ام با تمام خانواده سر ابرو برداشتن… برمیگرده به همین چند سال پیش که برخلاف میل همه برا ارشد تهرانو برا درس خواندن انتخاب کردم… برمیگرده به همین امروزم که دارم تو جامعه می جنگم با همه ی موانعی که برای یه دختر وجود داره … و فکر می کنم چه خوشبختم که یک جنگجگو ام…

سه: از درد پریود دارم میمیرم و به همین دوستم – که تو بند اول بهش اشاره کردم- می گم: “فلانی جان، بیا بریم از چند نفر بپرسیم قرص استامینوفن دارن” میگه: ” نه نپرسی، همه می فهمن تو پریودی…” من می مونم چی جوابشو بدم…

چهار: هر سه مورد بالا در رابطه ی من با همکارام و تو محیط دانشگاه اتفاق افتاد… میخوام بگم وقتی قشر تحصیلکرده مون فکرش اینقدر بسته است شما چه انتظاری از مردم عادی دارید؟؟؟

سیزدهم اردی بهش ماه هشتاد و نه

یک: هر آدمی حق داره گاهی کلافه باشنه و گاهی ناراحت باشه…

دو:هر آدمی حق داره اگه دلش خواست داد بزنه سر طرفی که یه شبه رهاش کرد و اون رو با هزار جور احساس متناقض تنها گذاشته و بعد یک ماه شعر می فرسته و از درون داغوشن می کنه…

سه: هر آدمی حق داره گاهی تمام راه رو گریه کنه و مجبور نباشه هی شالشو جلو بیاره تا بغل دستی اشکشو نبینه…

چهار: هر آدمی حق داره بعضی شبها کلی اشک بریزه و یه عالمه دستمال کاغذی خیس دور رختخوابش بریزه و صبح که بیدار شد باورش نشه، چنان شب سختی رو گذرونده…

پنج: هر آدمی حق داره گاهی بعضی چیزها رو که به چشمش می بینه باور نکنه…

شش: هر آدمی حق داره گاهی کمی عاشق باشه و دلش تنگ شه برای عشقش…

هفت: هر آدمی حق داره یه لحظاتی در آغوش عشقش باشه در واقعیت…

بیست و نهم فروردین ماه  هشتاد و هشت

نمی دونم بی خیالم واقعا، یا خودمو زدم به بی خیالی…

نمی دونم خوشحالم یا خودمو زدم به خوشحالی…

نمی دونم این حس عصیانگر در من چیه؟ نمی دونم…

بیست و ششم فروردین ماه هشتادوهشت

هنوز فرصت زیادی برای عاشقی مانده بود، هنوز فرصت زیادی مانده بود برای کلاس جبرانی تشکیل دادن من و روانه ی قراری با تو شدن  و قدم زدن و شعر خواندن و گفتن و خندیدن… هنوز فرصت زیادی مانده بود برای خسته شدن از ولی عصر و درختهای بلند و رویای اش، هنوز فرصت زیادی مانده بود برای قهوه خوردن و خندیدن و دنیا را به سخره گرفتن، هنوز فرصت زیادی مانده بود برای گز کردن سر تا سر انقلاب، هنوز فرصت زیادی مانده بود برای کتابی در دست گرفتن تو در کتابفروشی مورد علاقه ات و محو شدن من در حالت چهره ات و تمنایم برای در آغوش کشیدنت، هنوز فرصت زیادی باقی مانده بود برای واماندن من در انتخاب هدیه ایی مناسب برای تو، هنوز فرصت زیادی مانده بود برای خسته شدنت از حرف زدن بی امانم در موردحقوق معطل مانده ی زنانه ام …هنوز فرصت زیادی مانده بود برای دلزده شدنت از شوق بچه گانه ام در تعریف ازرنگهای جیغ کیف و کفش و لاک و مانتویم، هنوز فرصت زیادی داشتیم برای خجالت کشیدنهای گاه و بیگاهت و اذین کردن های موذیانه من ، هنوز فرصت زیادی داشتیم برای همه ی خوش قولی ها و زود آمدنهای تو و دیرکردنها و با استرس رسیدنهای من، هنوز فرصت زیادی مانده بود برای گرم شدن دستهایم در پناه دستهایت، باور می کنی این روزها بیش از آن زمستان سخت سردم است ، هنوز فرصت زیادی مانده بود برای جوانی کردن و دوباره بیست ساله شدن من در کنار تو، هنوز فرصت زیادی مانده بود برای تمام محبتم را به پایت ریختن و تمنای شعری کردن از تو، هنوز فرصت زیادی مانده بود برای مادری کردن من برا کروکودیل کذایی خیالی ات… اما…

ننوشتم تا بخوانی و به حکم اجباری – از نوع احساسی- برگردی، ننوشتم تا تمنا کنم بازگشتنت، نوشتم از خاطره ی خوشی که چون رویای زودگذری آمد و رفت…

روزگارت که بی من می گذرد خوش باد…

بیستم فروردین ماه هشتاد و هشت

من آدم متوسطی هستم… انسانی عادی که در انتخابات خرداد ماه هستاد و هشت شرکت کردم و رای سبزی به صندوق انداختم و از همان شب کابوس ها و بی قراری هایم شروع شد… من انسان متوسطی هستم، همان روز به بهانه ی واهی ایی – تو فکر کن ادامه دادن درسم- به تهران آمدم تا در تجمع شرکت کنم… من انسان متوسطی هستم و سیزده آبان به امید پیدا شدن رای گمشده ام راهی خیابانهای تهران شدم و فریاد زدم: ” روحانی واقعی، صانعی منتظری- زندانی سیاسی آزاد باید گردد- نترسید نترسید ما همه با هم هستیم” … من آدم متوسطی هستم و درگیر و دار آن روز، قلبم چون گنجشک اسیر شده می تپید و خشمم تمامی نداشت و فریاد زدم… من انسان متوسطی هستم و بعد از آن به هزار و یک دلیل واهی – تو فرض کن ممانعت خانواده، کاری که فرصت مرخصی به من نمیداد، و …- نتوانستم در تظاهراتها شرکت کنم ولی به خداوندی خدا قسم، که در روز عاشورا سرافرازانه با شال سبزم در خیابان های شهرم گشتم و در میانه ی سینه زنی ها وقتی دستها میرفت بالا، v نشان دادم… من آدم متوسطی هستم و بیست و دو بهمن خواندم خبرها و گریستم برای خودمان… من آدم متوسطی هستم و خبرهای زندانیان سیاسی را هر روزه شر می کنم … من آدم متوسطی هستم و هر روز چیزی می خوانم که به من یادآوری می کند که آدم متوسطی هستم، چرا که هم دانشگاهی سابقم به 15 سال زندان محکوم می شود و من در خانه ام سال را تحویل می کنم… هر روز خبری می خوانم و می فهمم چقدر متوسط بودن سخت و دردناک است… اگر بزرگ بودم، دستگیر می شدم و حداقل فکر می کردم کاری برای این جنبش کرده ام و اگر کوچک بودم هر روز در اوج دغدغه هایم فکر نمی کردم که چقدر سخت است به ریه فرستادن هوایی که زیدآبادی آن را تنفس نمی کند… اگر بزرگ بودم در زیر شکنجه ها می ایستادم و می گفتم: ” تا زمانی که دادگاه جنتی برگزار نگردد، از خودم دفاع نمی کم” و اگر کوجگ بودم با خود می گفتم:” مهم این است که در فلان اداره استخدام شوم و از برای اینکار چندی به حزب باد درآمدن و تملق گویی مسئولان را کردن و ذوب شدن حلال ام باد” … من متوسطم و هر روز وقتی میخندم با خود می گویم: ” چه بیعاری زن … ” … من متوسطم و هر روز می گویم:” برای  تو این جریانات یک اتفاق بود و برای بزرگان نقطه ی عطف زندگی شان … و آنان زندگی شان و جوانی شان را در زندانها می گذرانند و منه متوسط به سرکار میروم، به کسی عشف می ورزم، کتاب می خوانم و می خندم و می گریم…” … من متوسطم و دردی فراتر از این متوسط بودن نیست…

هفدهم فروردین ماه هشتاد و هشت

دوستم بعد از شش سال زندگی مشترک و داشتن یک فرزند حدودا دو ساله می خواد از همسرش جدا بشه… مدتهای زیادیه از مشکلاتش آگاهم، ولی از زمانی که بچه دار شده، دیگه کمتر حرف می زد و منم نمی خواستم مجبورش کنم که باهام دردل کنم… اواخر هفته ی قبل بود، که نیمه شب ساعت دو، بهم اس ام اس داد:” بانو دلم برای آرامش حضورت تنگ شده و …”  خواب بودم و گوشی سایلنت بود… صبح که بیدار شد، جواب دادم و با خودم گفتم: ” حتما اینبار اومده که کارو تموم کنه، حتما خواسته چیزی بگه و روش نشده…”. تو اولین فرصت بهش زنگ زدم و قرار شد من برم ببینمش… لباس جدیدمو نپوشیدم، زیاد به خودم نرسیدم، چون می دونستم شوهرش شکاکه و اجازه نمیده آرایش کنه، ومیترسم باز حسرت منو بخوره و تو روم بگه ” بانو خوش به حالت” و بعد من هی تو دلم بگم: ” چرا به یادش آوردم آزادی هایی وجود داره که اون نداره”… . رسیدم خونه شون، با آغوش باز پذیرام شد، و کم کم شروع کرد… حدسش درست بود، شوهرش در خفا بهش خیانت کرده بود و این اواخر اونقدر پررو شده بود که تو روش می گفت… گفت و گفت و گفت، اونقدر گفت که من ساکت شدم و نمیدونستم چی بگم… فقط بهش گفتم :” تصمیم مهمی داری میگیری، به بهترین و بدترین حالت بعد طلاق فکر کن و بعد تصمیم بگیر…” وقتی داشتم از در خونه می اومدم بیرون بغلش کردم و تو گوشش گفتم: ” عزیزم تو برخلاف اونچه اطرافیانت می گن، شوهرداری رو خوب بلد بودی، فقط طرف مقابلت بیماری سوظن داشت، تو سالم بودی، همه تو این شرایط سعی می کنن، تو رو محکوم کنن، تو رو خدا، تو خودت، خودتو محکوم نکن… اگه مردی اونقدر شکاکه، که نمیذاره زنش حتی یا محارمش روبوسی کنه، دیگه چی کار باید بکنه زنه، که همه بگن شوهرداری بلده؟ ” اشک تو چشماش حلقه زده بود، می دونستم همه چیزو توانسته بود تحمل کنه الا خیانتو… می دونستم حس میکنه چقدر بد و نخواستنی بوده که شوهرش با یه زن دیگه همبستر شد… از حرفاش پیدا بود که همه اعتماد به نفسشو از دست داده، و همه حکومش می کنن، چون تحمل نمیکنه و ادامه نمیده … باورم نمی شد به سر دوستی که همیشه با سر بلند تو دانشگاه راه می رفت و به زیبایی و خواستنی بودنش اعتماد صد در صد داشت، چنین بلایی اومده و شده یه زن که موهاش ریخته و لاغره لاغر شده از غصه… باورم نمی شد اون دختر شاد بعد از شش سال زندگی زناشوییچنین زن مچاله شده ای شده… نمی دونم تو این روزهای سخت چه کاری-جز یک گوش و آغوش خوب بودن- از دستم براش بر میاد…

دوازدهم فروردین ماه هشتادوهشت

بعد مدتها آخرشب دارم کارمی کنم و نت گردی نمی کنم… یعنی سال جدید یه تغییری تو من ایجاد کرد؟؟؟

پی نوشت: شدیدا کار مضاعف رو  در سال جدید تکذیب می کنم و صبر و استقامت می کنم… یه وقت فکر ناجور نکنیدها… گفته باشم

دهم فروردین ماه هشتادونه